Kolay deÄŸil gitmek, gidebilmek…
DoÄŸduÄŸun, ilk adımını attığın, “Anne” dediÄŸin hatta hayallerini kurduÄŸun o aÅŸkı tattığın bu ÅŸehirden ayrılabilmek… Vakit kimi zaman erken kimi zaman çok geçmiÅŸ gibi hissettiriyor insana deÄŸil mi ? Hayaller, idealler gitmeni gerektirirken, atardamardaki kanın akış yönü kal diye diretmekten vazgeçmiyor…
Güle güle git denir gidenin arkasından…GözyaÅŸları akarken, son kez arkaya bakmak çok zordur…Son dokunuÅŸ sanki o an hiç bitmeyecekmiÅŸ gibi hissettirirken içeride fırtınalar durulmaz!
Ä°kiniz de aslında aynı ÅŸeyi istiyorsunuzdur…Hatta sen, o ve hayat…Üçünüz aynı ÅŸeyi istiyorsunuzdur. Bir ÅŸeyi daha istiyorsunuzdur…Beraber o kapıyı açabilmeyi! Ama hayat araya girip önce sen diyor. Önce sen! Gideceksin, geri dönmene izin veriyorum gel onu al ve yola devam et…
Buna inan…
ve unutma,
Gitmek istersen, her yer yakındır…
Gidebilmek zor. Her veda yeni bir baÅŸlangıca vesile olsa da el sallayabilmek geride kalanlara…
Özlem dolduracak aldığın her nefesi. Özleyeceksin…
Ä°lk adımını attığın, Ä°lk kez “Anne” dediÄŸin, o kızı tanıdığın ve hatta aşık olduÄŸun bu ÅŸehri özleyeceksin…
Sanki iki dünya varmış gibi bir his kaplayacak tüm benliÄŸini…Asıl dünya burası sanki baÅŸka bir dünyaymış senin bulunduÄŸun gibi hissedeceksin… Zor gelecek herÅŸey. Her an baÅŸka bir zorluk gibi önüne çıkacak.
Ä°ÅŸte tam o an, o zor geldiÄŸi anla baÅŸ edebildiÄŸinde kaldığı yerden devam edecek her ÅŸey…
Zaman, ona sıkı sıkı tutunma zamanı…
Özlem, hayatın belki de diÄŸer adı…
Gidebilmek kadar zor olan bir diÄŸer ÅŸey de bekleyebilmek…
Gülümse ÅŸimdi kaderine… Gülerek veda et bu ÅŸehre..
Ve kendine çok iyi bak…
Bu şehir, bu şehri soluyan tüm sevdiklerin seni çok özleyecek.
..