Çok sıkıldım!

Cümleye böyle baÅŸlamanın ne kadar kasvet verici olduÄŸunun farkındayım. Ama yaklaşık bir haftadır “Beni bu kadar daraltan sebep ne?”, “Neden mutsuzum” diye düşünüyorum. Belli zorunluluklar yüzünden hayatımı da sürdürmek zorundayım. Elbette beni mutlu eden insanlar ve nedenler de var. Onlara haksızlık etmek istemiyorum ama hani insanın ruhunda, derinliklerde bir yerde vardır içini kemiren birÅŸeyler…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gidersin, gelirsin, yürürsün, heyecanlanırsın ve hatta zaman zaman yalancı mutluluklarla neşelenirsin!

Ama birÅŸey olur,

tıpkı dün Nurettin ÖzdoÄŸan’ın da http://www.nurettinozdogan.com/ yazdığı gibi “Bazen anlam veremezsiniz. KonuÅŸacağı çok ÅŸey varken, o susmayı tercih eder.  Belki bu yüzden yalnızdır.”

Ä°ÅŸte tam bu ruh haliyle cebelleÅŸirken, karar verdim. Huzursuzluklarımla barışmalıyım artık. Evet mutlu deÄŸilim, evet etrafımda “Depresyon geçiriyorsun git bir doktora” tesellilerini veren insanlar var. Evet hiçkimse “Sen nasıl bu hale geldin?” diye sormuyor. Bari kendim sorayım dedim…

Belçika’ya gitmeyi neden bu kadar çok istemiÅŸtim ve gidemeyince neden bu kadar çok üzülmüşüm ÅŸimdi daha iyi anlıyorum…

Belçika benim için bir “Kaçış” tüneliydi. Hayattan sıkıldığım için seçtiÄŸim bir patika yeni bir yol deÄŸildi! Sadece kaçış için kazdığım, uÄŸraÅŸtığım bir tüneldi…Vizeyi alamamanın beni bu kadar etkileyeceÄŸini ben bile tahmin etmemiÅŸtim. Çünkü belki de derinliklere bir yere de yalan söylemiÅŸtim. Kaçış olmadığına inandırmıştım kendimi.

Evet, itiraf ediyorum kaçıştı…Kurtulmak demeyeceÄŸim, çünkü bulunduÄŸum ÅŸartlardan kurtulmak istemediÄŸimden eminim.

Yeni bir yol çizmeliyim artık…Ãœstadın da dediÄŸi gibi “Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaÅŸasın. Her zamanki gibi yaÅŸayacaksın sen. ‘Acılara tutunarak’ yaÅŸamayı öğreneli çok oldu…