Sorular giderek artıyor aslında. Ve ben yanıt vermekten kaçıyorum galiba! Yok kaçmıyorum aslında. Ne bileyim ya da öyle… İstihbarat Müdürü’m Celal Korkut “Araziye uymak” der :) Araziye uydum uzun zamandır…

Emo haberinden sonra, inanılmaz bir baskı başladı. Başarılı Gençler sitesindeki fotoğrafımdan verdiğim cevaplara, hazırladığım haberdeki alıntılara, kurduğum cümlelere, kişiliğime, tipime, hatta ses tonuma (zira Adnan Polat benzetmesi yapılmış. Bu olağanüstü sesimi merak edenler Hürriyet santralden bana ulaşabilirler) demediğini bırakmadı onlarca kişi. Mailime aynı anda 1000 tane spam geldi, bloga öyle spamlar geldi ki (yorum bölümüne) zor işin içinden çıkabildik. Tam bunlar yaşanırken kalktım Cambridge’e gittim. Kaçtım filan gibi düşünülmesin:) Zira kaçacak kadar hele ki Cambridge’e kaçacak kadar param hiç olmadı:) Kazandığım bir bursla eğitim için Cambridge’deydim.

Ben derslerle boğuşurken ekşi sözlük ’teki yorumlar almış başını gitmiş! Hepsini tek tek okudum. Bazen güldüm, bazen üzüldüm. “Hayat neden bu kadar acımasııııııııııııız” diye Emrah triplerine büründüm (yapmadım tabii!) Sadece yorumunu bloga koymadığımı iddia edip beni sansürcü zihniyet olmakla suçlayan inflack ve maille ders niteliğinde (!?) tokatlar atan Dağhan Irak a ulaştım. Ulaşamadıklarım ve beni suçlayan arkadaşlara da sakin kafayla birşeyler söylemek istedim.

Yapılanı, başarılanı eleştirmek, yerden yere vurmak çok kolay. Ben de zaman zaman aynı hataya düşüyorum. Dün Seray (inflack)’a da mailde aynı şeyi söyledim aslında. Aydın Doğan Lisesi’nde okurken, Aydın Doğan’a (Aydın Baba) diye tezahüratlar yapsak da bu gazete benim aileme ait değil! İstediğim gibi yazıp çizemem. Ben haberi yazdıktan sonra o haberi okuyan bir şef, editör, sayfa sekreteri var. Onu da geçtim o haberi birinci sayfaya taşıyan Yazı İşleri Servisi var. Bakın savunmuyorum asla! Sadece sistemi anlatmaya çalışıyorum.

Beni tanıyanlar zaten nasıl bir düzende, hangi sıkıntılarla, zorluklarla ya da nasıl eğlenerek çalıştığımı biliyor. Demagoji yapacak halim de yok:) Merak edenler bana ulaşmakta sıkıntı çekmez diye düşünüyorum. Öyle hırs abidesi bir bünye hiç değilim. Sadece birikimimi geliştirip, ileride iyi işler yapabilmek için altyapı hazırlıyorum. (Bunu deyince de senden sistemin kölesi olur anca diye bağıran arkadaşlar vardı, onlara da saygılarımı sunuyorum).

Tüm bunlar yaşandıktan sonra, Cambridge’de uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Oradayken Marmara’da Bilişim Anabilim Dalı’nda Yüksek Lisans’a kabul edilen 10 kişiden biri olduğumu öğrendiğimde doğru bir seçim yaptığıma inancım kat kat arttı. İnternet üzerinde kullanıma sunulan bilgiler üzerinde hiçbir denetim ve sınırlama olmaması medya için fırsat gibi görünse de iş iletişime geldiğinde boyut değişiyor. (tabii sosyal medyayı yabana atmamak lazım)

Sessizlik güzel…

Ama kâfi bu kadarı:)

Artık daha sık buralardayım…

Son olarak,

we’ll undoubtedly have to accept that the nature of work has changed and will continue to do so…

***FF’ten uzak kalsam da Müge Cerman, sunipeyk, Uğur Özmen, Devletşah Özcan (blogunda izledim reklamı harikasın!), Burak Bayburtlu, Özgür Alaz, Barış Özcan başta olmak üzere FF’teki ve twitter’daki tüm dostları takip ediyorum!

Bu arada nasıl mıyım? İşte cevabı:)

Konuşmamın konu başlıklarını şöyle özetleyebilirim:
-17 yaşında Hürriyet’te çalışmaya başladığımda nasıl bir atmosfer vardı?
-5 yıllık çalışma sürem boyunca neler değişti?
-İnternetin hızlı yükselişi biz muhabirleri nasıl etkiledi? (İyi/Kötü yönleri)
-Hürriyet Gazetesi ve www.hurriyet.com.tr arasındaki farklar! (Birbirimizden bağımsız çalışıyoruz)
-Blog neden gerekli?
-Meslekte iletişim fakültesi öğrencilerini bekleyen zorluklar?
-Gazetecilik öğrencileri fark yarattığında nasıl başarılı olur?
-Ben başarılı olabilmek için neler yapıyorum?

Tüm bu yazdıklarımı teker teker hazırladığım power point gösterisi ile açıklamaya çalıştım. Akademik bir konferans olduğu için katılımcılar olarak “Bildiri” hazırlamıştık. Aynı oturumu paylaştığım diğer konuşmacılar hazırladıkları bildirileri okumayı tercih ederken ben bildirimden bağımsız olarak deneyimlerimi paylaştım. Süremin dışına çıkmadan merak edilenleri cevaplamak üzere konuşmamı bitirdiğimde salondan duyulan alkış pek de fena değildi:)

hurriyet.com.tr ve Hürriyet Gazetesi’nin farklı departmanlar olduğunu anlatmak beni çok zorladı çünkü gerçekten karşımdaki kitle bu gerçeğe inanmak istemedi:) Tekrarlıyorum ki ben Hürriyet Gazetesi muhabiri olarak hurriyet.com.tr için haber hazırlamıyorum. Hurriyet.com.tr farklı bir bölümde farklı muhabirler ve editörler tarafından güncelleniyor. Tabii bizim haberlerimize de yer veriyorlar. (Tıpkı diğer internet haber sitelerinin yaptığı gibi…)
“Kapitalizmin esiri olmuş medya, siz gazeteciler..” gibi sözleri de telaffuz etti bazı arkadaşlar ama gerçekten onların sorularına da içtenlikle yanıt verdim.
Bir diğer soru ise gazetelerdeki kemikleşmiş kadronun aşılmasının kolay olmadığına ilişkindi. Açık yüreklilikle bu soruyu yanıtladım. İstihbarat Şefim Ayda Kayar tanıdığım günden beri kulağıma hep aynı şeyi söyler (Israrla!). Çalışmayan, araştırmayan, sorgulamayan muhabir kim olursa olsun Hürriyet’te barınamaz. Şu anki Hürriyet İstihbarat kadrosuna baktığımda da bunu çok açık bir şekilde görebiliyorum zaten. En yorgun çalışma arkadaşım bile rutini takip ederken zorlansa bile özel haber hazırlamak için elinden geleni yapıyor. (İnanıyorum buna).
Bu sorulara yanıt verdikten sonra en arka sırada beyaz gömlekli bir beyefendi söz aldı. Kendini tanıtmadığı için adını yazamıyorum. (Söylemiş olsaydı asla unutmazdım)
“Sadece tek birşey sormak istiyorum. Sen Aydın Doğan’lı değil misin?” diye sordu sanki Aydın Doğan Lisesi’nden mezun olmak “KAHREDİCİ, KORKUNÇ, UTANILASI” bir durummuş gibi!
Ses tonundaki alayı anlamamak için aptal olmak gerekirdi…

Bu soruya bozulmadım. Bulunduğum yer Gazi Üniversitesi’ydi ve ben her türlü soruya kendimi hazırlamıştım. Sadece üzüldüm…
Ben ilkokulda da gazeteci olmak isteyen bir öğrenciydim. Kendi isteğimle “Gazeteci” olabilmek için Aydın Doğan Anadolu İletişim Lisesi’ni kazandım. Kısaca belirtmem gerekirse Aydın Doğan Anadolu İletişim Lisesi Milli Eğitim Bakanlığı’nın Liselere Giriş Sınavı’nda başarılı olduğunuz takdirde girebildiğiniz bir lise! (Geçen yıl 100 sorudan minimum 70′ini doğru yanıtlamanız gerekiyordu kazanabilmek için.)
Soruyu soran arkadaş eğer okuyorsa şunu belirtmem gerekiyor:
Bu durum sizi rahatsız eder mi bilmiyorum ama Sayın Aydın Doğan’ın yaptırdığı okulumuzda Fizik, Kimya, Biyoloji, Matematik laboratuvarında görülen derslerin yanı sıra sosyal ve kültürel aktivitilerle de öğrencilerin kişisel gelişimlerinin sağlanması için çaba gösteriliyor. Ayrıca İngilizce ağırlıklı 4 yıllık eğitimde Sayın Aydın Doğan’ın katkılarıyla yabancı öğretmenler de derslerde öğrencilerin pratiklerinin artması için çabalıyor.

Bu kısa açıklamanın ardından şunu belirtmeliyim ki “Evet, Ben Aydın Doğan Anadolu İletişim Meslek Lisesi mezunuyum.” 2004′te bu liseyi birincilikle bitirdim. Lise son sınıfta Hürriyet Gazetesi’nde aynı sınıfta okuduğum 5 arkadaşımla birlikte Hürriyet Gazetesi’nin İstihbarat Servisi’nde zorunlu stajımı tamamladım. Diğer arkadaşlarımla birlikte stajımı tamamladığımda İstihbarat Müdürüm Celal Korkut’un önerisi ve benim isteğimle Hürriyet Gazetesi’nde gönüllü staja devam ettim. Üniversitede okurken hem çalıştım hem okudum ki hala bunu yapıyorum. (Son sınıftayım).
Ben sadece Aydın Doğan Lisesi mezunu olduğum için Hürriyet’te çalışmıyorum. Aydın Doğan Lisesi’nden mezun olduğum için Hürriyet’i savunmuyorum.
Hürriyet’in gazetecilik başarısını savunmak bana düşmez. Ben Hürriyet’te yaptığım gazeteciliğin başarılı bir gazetecilik olması için çaba gösteriyorum. Etrafımdaki insanlardan da kendimi geliştirebilmek için maksimum derecede faydalanmaya çalışıyorum.

son olarak,
keşke “Sen Aydın Doğanlı değil misin?” sorusunu sormak yerine,
“Aydın Doğan Lisesi’nde okumak size ne kattı?” sorusunu yöneltseydiniz…

Aydın Doğanlı olmak bana bu cevabı verebilme cesaretini kattı!