Sorular giderek artıyor aslında. Ve ben yanıt vermekten kaçıyorum galiba! Yok kaçmıyorum aslında. Ne bileyim ya da öyle… İstihbarat Müdürü’m Celal Korkut “Araziye uymak” der :) Araziye uydum uzun zamandır…

Emo haberinden sonra, inanılmaz bir baskı başladı. Başarılı Gençler sitesindeki fotoğrafımdan verdiğim cevaplara, hazırladığım haberdeki alıntılara, kurduğum cümlelere, kişiliğime, tipime, hatta ses tonuma (zira Adnan Polat benzetmesi yapılmış. Bu olağanüstü sesimi merak edenler Hürriyet santralden bana ulaşabilirler) demediğini bırakmadı onlarca kişi. Mailime aynı anda 1000 tane spam geldi, bloga öyle spamlar geldi ki (yorum bölümüne) zor işin içinden çıkabildik. Tam bunlar yaşanırken kalktım Cambridge’e gittim. Kaçtım filan gibi düşünülmesin:) Zira kaçacak kadar hele ki Cambridge’e kaçacak kadar param hiç olmadı:) Kazandığım bir bursla eğitim için Cambridge’deydim.

Ben derslerle boğuşurken ekşi sözlük ’teki yorumlar almış başını gitmiş! Hepsini tek tek okudum. Bazen güldüm, bazen üzüldüm. “Hayat neden bu kadar acımasııııııııııııız” diye Emrah triplerine büründüm (yapmadım tabii!) Sadece yorumunu bloga koymadığımı iddia edip beni sansürcü zihniyet olmakla suçlayan inflack ve maille ders niteliğinde (!?) tokatlar atan Dağhan Irak a ulaştım. Ulaşamadıklarım ve beni suçlayan arkadaşlara da sakin kafayla birşeyler söylemek istedim.

Yapılanı, başarılanı eleştirmek, yerden yere vurmak çok kolay. Ben de zaman zaman aynı hataya düşüyorum. Dün Seray (inflack)’a da mailde aynı şeyi söyledim aslında. Aydın Doğan Lisesi’nde okurken, Aydın Doğan’a (Aydın Baba) diye tezahüratlar yapsak da bu gazete benim aileme ait değil! İstediğim gibi yazıp çizemem. Ben haberi yazdıktan sonra o haberi okuyan bir şef, editör, sayfa sekreteri var. Onu da geçtim o haberi birinci sayfaya taşıyan Yazı İşleri Servisi var. Bakın savunmuyorum asla! Sadece sistemi anlatmaya çalışıyorum.

Beni tanıyanlar zaten nasıl bir düzende, hangi sıkıntılarla, zorluklarla ya da nasıl eğlenerek çalıştığımı biliyor. Demagoji yapacak halim de yok:) Merak edenler bana ulaşmakta sıkıntı çekmez diye düşünüyorum. Öyle hırs abidesi bir bünye hiç değilim. Sadece birikimimi geliştirip, ileride iyi işler yapabilmek için altyapı hazırlıyorum. (Bunu deyince de senden sistemin kölesi olur anca diye bağıran arkadaşlar vardı, onlara da saygılarımı sunuyorum).

Tüm bunlar yaşandıktan sonra, Cambridge’de uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Oradayken Marmara’da Bilişim Anabilim Dalı’nda Yüksek Lisans’a kabul edilen 10 kişiden biri olduğumu öğrendiğimde doğru bir seçim yaptığıma inancım kat kat arttı. İnternet üzerinde kullanıma sunulan bilgiler üzerinde hiçbir denetim ve sınırlama olmaması medya için fırsat gibi görünse de iş iletişime geldiğinde boyut değişiyor. (tabii sosyal medyayı yabana atmamak lazım)

Sessizlik güzel…

Ama kâfi bu kadarı:)

Artık daha sık buralardayım…

Son olarak,

we’ll undoubtedly have to accept that the nature of work has changed and will continue to do so…

***FF’ten uzak kalsam da Müge Cerman, sunipeyk, Uğur Özmen, Devletşah Özcan (blogunda izledim reklamı harikasın!), Burak Bayburtlu, Özgür Alaz, Barış Özcan başta olmak üzere FF’teki ve twitter’daki tüm dostları takip ediyorum!

Bu arada nasıl mıyım? İşte cevabı:)

Cambridge’deyim. Tam 15 gün oldu. Aşırı yoğun geçen iki hafta. Haftada 30 saat okula gidiyorum. Geri kalan zamanım da yurtta yemek yapıp yemek ve bulaşık yıkamakla geçiyor=) Hafta sonları şehri gezme fırsatı buluyorum. Her öğrencinin yaptığı gibi bende bisiklet kiraladım. Adaptasyon sürecinde zorlanmadım dersem yalan olur!           Düşünsenize bisiklettesiniz ana yolda gidiyorsunuz ve sağa geçmek istediğinizde otomobiller durup yol veriyor! Aman Allahım İstanbul’da bunu hayal bile edemiyorum!

Derslerden, eğitimin ne kadar disiplinli olduğundan Cambridge Üniversitesi’nin kitaplarının ne kadar “ağır” olduğundan bahsetmeyeceğimJ Fazlasıyla doymuş durumdayım.

Daha farklı şeyler anlatmak istiyorum…

Şehir merkezine yürüyerek 15 bisikletle 5 dakika uzaktaki bir yurtta kalıyorum. (Tripos court) Bir yatak, çalışma masası bir de televizyon var içinde. Kaç metrekare bilmiyorum ama az metrekare olduğundan eminimJ Bulunduğum iki hafta içinde üç kez filan güneşli havaya uyanmışımdır. Sürekli bir kasvet var havada, yağmur ise peşi sıra.

Yalnız kalmak böyle bir şey diyor insan gözlerini açtığında. Tek dileğim sevdiklerimin, özlediklerimin sesini duyabilmek oluyor. Sadece yaşadığına şükrediyor insan. Ve biteceğini bilmek ümit veriyor.

Uzakta, -özlediklerinden uzakta- olmak gerçekten çok zor.

Gitmeyi isterdim ben hep! Gidebilmeyi… Sokaklarını bilmediğim şehirlerde yürümeyi hayal ederdim. Buraya gelirken de tam öyle bir ruh halindeydim. Fazlasıyla yorgun, bıkmış, yenilenmeye ihtiyacı olan bir hâl içindeydim.

Ama bir şeyi hesaba katamamışım aslında hesaba katmıştım da bu kadar zor olacağını tahmin edememişim… “Özlem”.

İnsan her şeye alışıyor da özlem duygusuyla başa çıkamıyor.

***

İstanbul’la kıyaslamam mümkün değil burayı. Küçük, sessiz (hafta sonları şehir merkezinde yürünmeyecek kadar kalabalık) bir şehirdeyim. Cambridge Üniversitesi’nin 800′üncü yılı olması nedeniyle ekstra bir kalabalık var. Sürekli aktivite halinde insanlar:)

Historical city center deseler de şehrin tarihi yanı binalarında saklı duruyor. Sanki kilitlemişler. Sokaklarda hissedemiyorsunuz o tarihi atmosferi. Bizim Sultanahmet gibi değil kısacası:) Yaklaşık 50 apartmanı birleştirip dükkanlardan alışveriş merkezleri yapmışlar. Bütün büyük markalar (Zara, Top Shop, H&M, The Body Shop vs) mağazalarında indirim havasındalar. Accesorize ve Claries burada çok popüler. The Body Shop da İngiliz markasıymış buraya geldiğimde öğrendim:))) Sanki şehirde yapacağınız tek şey alışveriş! Cambridge University Book Shop tüm büyüleyiciliğine rağmen mağazaların yanında sönük kalıyor. Ama gerçekten indirim var itiraf etmeliyim:))

1 Pound’un 2.7 Tl olduğunu düşündüğümüzde yaşamak gerçekten çok zor:) Dışarıda yemek yemek çok pahalı. Starbucks, Cafe Nero gibi kahve zincirleri burayı da hapsetmiş durumda:) Şehir merkezinde sadece bir tane Mc Donalds gördüm ( Burger King’e rastlamadım henüz!). Ama kahve zincirleri her adım başı karşınızda:) Ve starbukstaki kuyruğu tahmin edemezsiniz:)

Şehir merkezinden uzaklaştıkça evlere baktığımda daha fazla tarih hissettiğimi söyleyebilirim. Çok şirin iki katlı evler çok yaygın. Apartman düşüncesinden çok çok uzaktalar. Yurt bile maksimum üç katlı düşünün:))

Cambridge’den anlatabileceklerim sessizlik, sakinlik, huzur ve özlem dolu…

***

Geçen hafta sonu Londra’ya gittim. Orası bambaşkaydı:) Önümüzdeki hafta tekrar gideceğim. Yeni fotoğraflarla daha keyifle anlatacağımdan şüpheniz olmasın=)