İlk kez bir yılın muhasebesini yaptıran bir yıldı hatta..Başladığı gibi de yine ‘action’ dolu bitti…

Aslında 2009 yazısı yazmayacaktım. Birçok blogger’ın, köşe yazarının 2009 yazılarını keyifle, merak ederek okudum. Neler ‘in’miş, neler ‘out’muş görmüş oldum sayelerinde. Bu yıl yazmayacağım dedim, ama dayanamadım. 22.30da geçtim ekranın karşısına parmaklarımı özgür bıraktım.

2009 Ocak çok ‘manyak’ başlamıştı oysa ki! Tarihler 23 Ocak’ı gösterdiğinde Doğan Yayın Holding’in Kurumsal Yaratıcılık Ödülleri’nde ‘Yılın En Yaratıcı Yeni’ ödülünü kazanmıştım…Beklentimin çok çok üstünde mutluluk, eğlence kattı hayatıma süperdi…Hatta yılın, belki de hayatımın olayıydı kim bilir? Ailem, iş arkadaşlarım hatta lise öğretmenim bile yanımdaydı :) Ocak’tan sonra her ne kadar sık güncelleyemesem de (şartlar sebebiyle) Fikirlerin Hürriyeti bu sayede resmi bir kimlik kazanmıştı…

2009 Şubat ise belki bir ömür hatırlanacak kadar özel an’lara sahip oldu. Sarstı, çalkaladı ama diyorum ya bir ömre yetecek kadar heyecanlandırdı…

Mart’a geldiğimizde Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’ndeki vize filan stresi başlamıştı. Gazetede işler yoğun, okuldaki durumlar pek bir fenayda…Aman yarabbi! Bir de tez yazacaktım. Konu bile belliydi, ‘Gümrük Birliği sonrası Türkiye AB ilişkilerinin medyadaki yansıması…’ Evet zorlandıM:)

Nisan ve Mayıs okul, iş üçgeninde ilerlerken sıkılmaya mı başlamıştım ?

Haziran’a geldiğimizde Yılın En Yaratıcı Yeni Çalışanı olarak ödüllendirilmenin karşılığı Cambridge fırtınası başladı. Hazırlıklar yapıldı, vize alındı… Bu arada bitirme tezi (Ömerciğin büyük büyük ve hatta çok büyük katkılarıyla) halledildi, jüriye çıkıldı ve evet okul bitmişti..

Yolculuk öncesi yüksek lisans jürisinin karşısına çıkmaya hazır mıydım? Sonucu bile öğrenemeden kendimi Cambridge’de bulmuştum bile…

Herhalde hayatımın en unutulmaz zamanlarıydı…İş stresi yaşamadığım, okulda ‘acaba dersten kalır mıyım’ korkusuna kapılmadığım, sabahları bisikletle sokaklarını turlayarak ulaştığım okulda ne de keyifli zamanlar geçirdim! Londra sokaklarını turladım çoook ama çoook şey yaşadım, öğrendim….

Ben oralarda gezerken Hürriyet’te işler karışmıştı. Döndüğümde, beni giderken uğurlayan 17 yaşında adımımı attığım İstihbarat Servisi yoktu…Özel haber servisinin bir köşesinde kendime biçilen rolü sergilemeye çalışıyordum. Yeni düzen, alışma safhası derken IMF toplantılarında Ekonomi Servisi’ne yardım etmek için kısa süreli Lütfi Kırdar’a abone oldum. 5 gün boyunca Demet Cengiz Bilgin, Hülya Güler, Merve Erdil ve foto muhabirimiz Emrah Gürel ile IMF toplantılarını takip ettim.

Ekonomi’ye dair pek de fikrim yoktu tabii:) Fakültede Yrd. Doç. Dr. Şevket Sayılgan ve Yrd. Doç. Dr. Tolga Kara’nın Finansal Muhasebe, Ekonomiye Giriş, Ekonomi Basını, Basın İşletmeciliği derslerinden öğrendiklerim tek tek karşıma çıktığında ‘Evet’ dedim, ‘Bir gün üniversitede söylenerek öğrendiğim şeylerin hayatta karşıma geleceğini biliyordum’:):):)

O günler gelmişti…IMF Başkanı Strauss-Kahn’ın anlattıklarını, Merkez Bankası’nın önemini farketmeye başlamıştım. Merak da ediyordum…

Diğer yandan yeni düzene de alışamadığımı farkediyordum..Hürriyet kapıları sanki üzerime geliyordu, birşeyler yapmam gerektiğini hissediyor gibiydim.

İşte tam bu zamanlarda Yazı İşleri Müdürlerimizden Necdet Açan bir gün koridorda yakaladı beni. Tarihlerimiz 17 Ekim’i gösteriyordu. Ekonomi Servisi’ne beraber gittik.

Yepyeni bir ‘Dünya’daydım…

Bambaşka bir ortam, eski ama bir o kadar yeni insanlar, tecrübeler, saygılar, sevgiler…

Belki ömrüm boyunca hatırlayacağım bir sahne; Nilgün Karataş ve Esra Sahici ablalarımdan geldi…Nereye oturacağımı bilemezken, tam karşılarına oturtturdular. ‘Gel bizim karşımıza daha rahat olur senin için’ dediler ve iyi ki de demişler! Yanımda Hanife Baş, arkamda Demet Cengiz Bilgin…
Evveettt kızlar ittifakı:)

Beni ikinci gün karşısına alıp 4 yıl boyunca gazetecilik okurken öğrendiklerimden çok daha değerli fikirlerini, bilgilerini, deneyimlerini anlatan Sadi Özdemir, haber konusunda anında anlaşabildiğim Hayri Çetinkaya…

Kısacık süre içinde verdiği görevler, önerisiyle yaptım haberler ve çalışma ‘tutku’suyla beni önce şaşkına çeviren, sonra işine olan aşkıyla etkileyen müdürüm Vahap Munyar…

2009′da geçirdiğim en hızlı ama en dolu dolu geçen süre hiç şüphesiz 17 Ekim’den 31 Aralık’a kadar geçen süreydi…İş hayatında Ocak’tan Ekim’e kadar süre nasıl zor geçtiyse şu kısacık ay dilimi bir o kadar hızlı geçti.

Bu süre zarfında kendi ailemin bir parçası olarak gördüğüm İstihbarat Müdürüm Celal Korkut’u da üzdüm tabii ki! Sonuçta yetiştirdiği, emek verdiği, yıllarca uğraştığı muhabirlerinden biriydim. Az mı kahrımı çekti, az mı sınav dönemlerinde izin verip okul bittikten sonra faydasını göreceğiz diye aklından geçirdi…

Hepsinin, herşeyin farkındaydım aslında. Ama bazen şartlar, ortam insanı bambaşka hayallere, ortamlara, renklere doğru savuruyor…

Ve ben gördüm ki insan hayal edemediği kadar mutlu oluyormuş, hayal edemediği kadar huzur dolabiliyormuş…

Ama bir o kadar korkabiliyormuş, sahip olduklarını kaybetmekten…

Kaybetmekten korktuğunda sahip olduğuna sahip çıkmayı göze aldığında ise kazanan yine insanın kendisi oluyormuş, sonuçta kaybettiğini düşünse bile…

Son günlerine geldimde 2009′un peş peşe iki haber daha aldık. Birincisi Genel Yayın Yönetmenimiz Ertuğrul Özkök’ün vedası, bir sonraki gün ise Aydın Doğanlılar’ın ‘Aydın Babası’ Aydın Doğan’ın vedasıydı…

Hürriyet’in 60′ıncı yılında mentorumdu Ertuğrul Özkök…Otorup sohbet etme imkanı bulduğum, mükemmel bir insan…Her cümlesini satır satır hafızalarıma kazıdığım etkileyici bir zihin.

Üzdü bu veda…

ama,

Ben 2009′da kaybettiklerimin çok daha fazlasını bana veren iki şey kazandım…

Biri avuç içlerime kadar gelip parmaklarımın arasına hapsolan ‘Huzur’du…

Diğeri ise bu mesleğin çok yorularak da olsa bağlanarak yapılacağını gösteren ‘Yeni bir ortam’dı…

Cambridge’den döndükten sonra başlayan master macerası için henüz konuşmaya erken! Başlangıç safhalarındayız, teze doğru geçiş yapalım seneye bütün yazının konusunu o oluşturacak zaten. Bu yıldan sıkmayayım:)!

Evvet sevgili 2009,

neler getirdin,

neler götürdün…

Bunları saymayacağım.

Sadece 2009′da gelen bu iki şeyi benden alamayacaksın 2010!:)

2010′a dair hedefler koymuyorum, sadece an’lık hayaller kuruyorum…

Çünkü biliyorum, “Eğer hayal edebilirsen,  yapabilirsin…”

2010′da daha fazla görüşmek dileğiyle…

;=)

Sorular giderek artıyor aslında. Ve ben yanıt vermekten kaçıyorum galiba! Yok kaçmıyorum aslında. Ne bileyim ya da öyle… İstihbarat Müdürü’m Celal Korkut “Araziye uymak” der :) Araziye uydum uzun zamandır…

Emo haberinden sonra, inanılmaz bir baskı başladı. Başarılı Gençler sitesindeki fotoğrafımdan verdiğim cevaplara, hazırladığım haberdeki alıntılara, kurduğum cümlelere, kişiliğime, tipime, hatta ses tonuma (zira Adnan Polat benzetmesi yapılmış. Bu olağanüstü sesimi merak edenler Hürriyet santralden bana ulaşabilirler) demediğini bırakmadı onlarca kişi. Mailime aynı anda 1000 tane spam geldi, bloga öyle spamlar geldi ki (yorum bölümüne) zor işin içinden çıkabildik. Tam bunlar yaşanırken kalktım Cambridge’e gittim. Kaçtım filan gibi düşünülmesin:) Zira kaçacak kadar hele ki Cambridge’e kaçacak kadar param hiç olmadı:) Kazandığım bir bursla eğitim için Cambridge’deydim.

Ben derslerle boğuşurken ekşi sözlük ’teki yorumlar almış başını gitmiş! Hepsini tek tek okudum. Bazen güldüm, bazen üzüldüm. “Hayat neden bu kadar acımasııııııııııııız” diye Emrah triplerine büründüm (yapmadım tabii!) Sadece yorumunu bloga koymadığımı iddia edip beni sansürcü zihniyet olmakla suçlayan inflack ve maille ders niteliğinde (!?) tokatlar atan Dağhan Irak a ulaştım. Ulaşamadıklarım ve beni suçlayan arkadaşlara da sakin kafayla birşeyler söylemek istedim.

Yapılanı, başarılanı eleştirmek, yerden yere vurmak çok kolay. Ben de zaman zaman aynı hataya düşüyorum. Dün Seray (inflack)’a da mailde aynı şeyi söyledim aslında. Aydın Doğan Lisesi’nde okurken, Aydın Doğan’a (Aydın Baba) diye tezahüratlar yapsak da bu gazete benim aileme ait değil! İstediğim gibi yazıp çizemem. Ben haberi yazdıktan sonra o haberi okuyan bir şef, editör, sayfa sekreteri var. Onu da geçtim o haberi birinci sayfaya taşıyan Yazı İşleri Servisi var. Bakın savunmuyorum asla! Sadece sistemi anlatmaya çalışıyorum.

Beni tanıyanlar zaten nasıl bir düzende, hangi sıkıntılarla, zorluklarla ya da nasıl eğlenerek çalıştığımı biliyor. Demagoji yapacak halim de yok:) Merak edenler bana ulaşmakta sıkıntı çekmez diye düşünüyorum. Öyle hırs abidesi bir bünye hiç değilim. Sadece birikimimi geliştirip, ileride iyi işler yapabilmek için altyapı hazırlıyorum. (Bunu deyince de senden sistemin kölesi olur anca diye bağıran arkadaşlar vardı, onlara da saygılarımı sunuyorum).

Tüm bunlar yaşandıktan sonra, Cambridge’de uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Oradayken Marmara’da Bilişim Anabilim Dalı’nda Yüksek Lisans’a kabul edilen 10 kişiden biri olduğumu öğrendiğimde doğru bir seçim yaptığıma inancım kat kat arttı. İnternet üzerinde kullanıma sunulan bilgiler üzerinde hiçbir denetim ve sınırlama olmaması medya için fırsat gibi görünse de iş iletişime geldiğinde boyut değişiyor. (tabii sosyal medyayı yabana atmamak lazım)

Sessizlik güzel…

Ama kâfi bu kadarı:)

Artık daha sık buralardayım…

Son olarak,

we’ll undoubtedly have to accept that the nature of work has changed and will continue to do so…

***FF’ten uzak kalsam da Müge Cerman, sunipeyk, Uğur Özmen, Devletşah Özcan (blogunda izledim reklamı harikasın!), Burak Bayburtlu, Özgür Alaz, Barış Özcan başta olmak üzere FF’teki ve twitter’daki tüm dostları takip ediyorum!

Bu arada nasıl mıyım? İşte cevabı:)